٥٤٣٩.امام على عليه السلام ـ آن گاه كه از اقسام نور در قرآن از ايشان پرسش شد: نور ، قرآن است، و نور ، نامى از نام هاى خداى متعال است، و نور ، روشنايى است، و نور ، ماه است، و نور ، درخشش مؤمن است ـ كه همان موالات [و دوستى با دوستان خدا ، يعنى پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت او و دوستان آنها] است كه در روز رستاخيز با آن ، لباس نور مى پوشد [و مى درخشد] ـ و نور ، در جاهايى از تورات و انجيل و قرآن ، حجّت خداوند عز و جلبر بندگانش است، كه همان معصوم است .

٨٥ / ٢

نور همه چيز

قرآن

«خداوند، نور آسمان ها و زمين است» .

حديث

٥٤٤٠.الكافى ـ به نقل از احمد بن محمّد برقى ، در حديثى كه سند: جاثليق [١] از امير مؤمنان پرسيد و گفت: ... مرا از [معناى ]اين آيه : «و عرش پروردگارت را در آن روز ، هشت نفر بر فراز سرشان حمل مى كنند» آگاه كن كه چگونه خدا اين مطلب را فرموده است ، در حالى كه تو [در ابتداى گفتگويمان] گفتى : «خدا ، عرش و آسمان ها و زمين را حمل مى كند» ؟ پس امير مؤمنان فرمود: «خداى متعال ، عرش را از نورهاى چهارگانه آفريد: نور سرخى كه سرخى از آن سرخ شد، و نور سبزى كه سبزى از آن سبز شد، و نور زردى كه زردى از آن زرد شد، و نور سفيدى كه سفيدى از آن سفيد شد . و آن [عرش ، ]دانشى است كه خدا حاملان [ عرش ] را بِدان ، [ توانِ ]حمل داده است، و آن ، نورى است از سترگى خدا . پس با سترگى اش و نورش ، دل هاى مؤمنانْ بينا شد، و با سترگى اش و نورش ، نادانان با خدا دشمنى كردند، و با سترگى اش و نورش ، همه آفريدگانش كه در آسمان ها و زمين اند ، با كارهاى مختلف و عقايد گنگ و مبهم، وسيله اى [براى نزديكى] به او مى جويند. پس هر حمل شده اى را [به وسيله هر كس كه باشد ،] خدا با نورش و سترگى اش و توانايى اش حمل مى كند و آن چيز براى خودش ، توانايى آسيب و سود و مرگ و زندگى و زنده شدن را ندارد . پس ، هر چيزى حمل شده است و خداى متعال، آسمان ها و زمين و آنچه را كه فراگيرنده آنهاست ، از افتادن نگه مى دارد، و او زندگى هر چيز، و روشنايى هر چيز است . او از آنچه [به خطا درباره او ]مى گويند، پاك و بسى پيراسته است.

[١] واژه اى سريانى كه به عنوان لقب براى رئيس مسيحيان در مناطق اسلامى به كار مى رفته است.