٥٣٤٧.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ: اى كسى كه به آن كه از او مى خواهد، از سر مهروَرزى رحمتش مى بخشد؛ و اى كسى كه به آن كه از او نمى خواهد و او را نمى شناسد و كسى كه به او ايمان ندارد، از روى فزون بخشى و بزرگوارى اش مى بخشد!

٥٣٤٨.امام زين العابدين ـ در دعايش در روز عرفه ـ: اى كسى كه [در كيفر دادن ، ] با بدكاران ، شتاب نمى كند، و در ناز و نعمتْ پروردگان را نمى رانَد! و اى آن كه گشاده دستى مى كند با درگذشتن از لغزيدگان، و فزون بخشى مى كند با مهلت دادن به خطاكاران!

٥٣٤٩.امام صادق عليه السلام ـ در دعا ـ: اى آن كه هر روز ، در كارى است! همان طور كه از كار تو آن است كه بيش از استحقاقْ بر من ببخشى؛ به اين كه مرا سزاوار اجابت خودت و دينت و دعوتت كردى، و مرا در ابتداى آفرينشم، از سرِ بخششِ بيش از استحقاق و بدون عوض و بزرگوارى ات، به اينها (اجابت و دين و دعوت خدا) موفّق كردى، آن گاه از روى مهروَرزى و رحمتت، پس از فزون بخشى ، فزون بخشىِ ديگرى، و پس از بخششِ بدون عوض، بخشش بدون عوض ديگرى، و پس از بزگوارى، بزرگوارىِ ديگرى، در پى آوردى .

٥٣٥٠.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ: بلكه ـ اى خداى من ـ پيش از آن كه آنها (بندگان) بر پرستش تو توانا شوند، تو بر كار آنها تسلّط يافتى، و پيش از آن كه راهِ فرمان بردارىِ تو را بپويند، پاداش آنها را آماده كردى. اين ، از آن روست كه شيوه تو ، بخشندگىِ بيش از استحقاق است و روش تو ، اِحسان و راه تو ، گذشت است. پس همه آفريده ها اعتراف دارند كه تو به كسى كه كيفرش داده باشى ، ستم نكرده اى، و گواه اند كه تو به كسى كه سلامت ببخشى ، بيش از استحقاقْ بخشنده اى، و همه درباره خود ، به ناتوانى از آنچه سزاوار آنى ، اقرار دارند. پس اگر شيطان ، آنها را در فرمان بردارى ات نفريبد، هيچ نافرمانى تو را نافرمانى نمى كرد و اگر او باطل را در شكل حق براى آنان صورتگرى نمى كرد، هيچ گم راهى ، از راه تو گم راه نمى شد. پس پاكى تو و چه روشن است بزرگوارى ات در رفتار با كسى كه تو را فرمان برده يا نافرمانى كرده است! فرمانبر را براى آنچه [از طاعت ]خود براى او به دست گرفته اى، سپاس مى گزارى و در كيفرى كه مالك شتاب در آن هستى ، به نافرمان مهلت مى دهى ؛ چيزى كه لازم نيست به آنها بدهى ، و به هر دوى آنها چيزى را بى استحقاقْ مى بخشى كه عملشان كمتر از آن چيز است .