٥٢٠٩.امام على عليه السلام: همواره خدا را ـ كه نعمت هايش گران قدر است ـ در روزگارى پس از روزگارى، و در روزگارانى كه پيامبرى نبوده، بندگانى هست كه با آنان در فكر و انديشه شان راز مى گويد و در خِردهايشان با ايشان سخن مى گويد و آنها به نور بيدارى اى كه در گوش ها و چشم ها و دل هايشان هست ، چراغ هدايت را روشن مى كنند، روزهاى خدا را [به مردم] يادآور مى شوند و آنان را از مقام خدا ، بيم مى دهند. اينان ، همانند راهنمايان در بيابان ها هستند . هركه از راه ميانه برود ، راهش را بستانيد و او را به رهايى مژده دهند و هركه به راه راست يا چپ برود ، راهش را نكوهش كنند و از هلاكت برحذر دارند، و اين چنين ، چراغ هاى آن تاريكى ها هستند و راهنمايان در آن شبهه ها.

٦٥ / ٢

ويژگى سخن خدا

٥٢١٠.امام على عليه السلام: [خداوند] خبر مى دهد ، نه با زبان يا زبانك تهِ گلو؛ مى شنود ، نه با سوراخ هاى گوش و ابزارها؛ مى گويد ، ولى با زبان تلفّظ نمى كند؛ حفظ مى كند ولى نه با رنج به خاطر سپردن... . بودن هر چه را بخواهد ، گويد: «باش!» ، پس هست مى گردد، ولى نه به آوازى كه به گوش بخورد و نه به بانگى كه شنيده شود؛ بلكه سخن خداى پاك ، فعلى است از او كه آن را ايجاد كرده و بدان ، شكل داده است و پيش از اين ، موجود نبوده است، و اگر سخن خدا قديم بود، خداى دوم مى شد.

٥٢١١.امام على عليه السلام: همواره خدا را ـ كه نعمت هايش گران قدر است ـ در روزگارى پس از روزگارى، و در روزگارانى كه پيامبرى نبوده، بندگانى هست كه در انديشه آنها با ايشان راز مى گويد و با ايشان از طريق خِردهايشان سخن مى گويد.