٥٥٨٣.امام حسين عليه السلام ـ در نامه اش به اهل بصره ـ: «نزاده است» ، [يعنى: ]چيزى از او بيرون نيامده است... همان طور كه چيزهاى متراكم [در اثر تركيب] از عناصر خود بيرون مى آيند...، و نه مثل چيزهاى لطيف است كه از خاستگاه خود، بيرون مى آيند، مثل بينايى از چشم.

٥٥٨٤.امام باقر عليه السلام: سخن خداى بزرگ «نزاده و زاده نشده است» ، يعنى: نزاده تا فرزندى داشته باشد كه از او ارث ببَرَد، و زاده نشده تا پدرى داشته باشد كه در پروردگارى و فرمان روايى اش همتاى او باشد.

٥٥٨٥.امام صادق عليه السلام: «نزاده» ، تا از او ارث برده شود و «زاده نشده» تا همتايى داشته باشد، «و هيچ كس، همتاى او نيست» .