٥٥٦٩.امام على عليه السلام: به حالتى تغيير نمى كند و در حالت ها[ى مختلف ]دگرگون نمى شود. شب ها و روزها او را فرسوده نمى كند، و روشنايى و تاريكى او را تغيير نمى دهد.

٥٥٧٠.امام حسين عليه السلام: كارها او را دگرگون نمى كند و حال ها بر او نمى گذرد و حوادث بر او فرو نمى آيد.

٥٥٧١.امام باقر عليه السلام ـ آن گاه كه عمرو بن عبيد به او گفت: فدايت شوم! در: مقصود، كيفر است. اى عمرو! هركه گمان كند خدا از حالتى به حالت ديگر در مى آيد، او را با ويژگىِ آفريده وصف كرده است، در حالى كه چيزى خداى متعال را تحريك و بى قرار نمى كند تا باعث دگرگونى او شود.

٥٥٧٢.امام صادق عليه السلام ـ در مورد اين سخن خداى بزرگ: «پس چون ما را به: خداى بزرگ، همچون به خشم آمدن ما به خشم نمى آيد، بلكه او دوستانى براى خود آفريده كه خشمگين مى شوند و خشنود مى گردند، و آنها آفريدگان و پرورده شدگان هستند و خدا، خشنودى آنها را خشنودى خود و خشم آنها را خشم خود دانسته است؛ چرا كه آنها را دعوت كنندگان به سوى خود و راهنمايان بر خود قرار داده است و از اين روست كه چنين مقامى دارند؛ امّا اين، بدان معنا نيست كه آنچه به آنها مى رسد، خدا را نيز فرا مى گيرد، بلكه مقصود، همان است كه در اين جمله ها قصد شده است: «هركه به دوست من اهانت كند، به جنگ من آمده و مرا به پيكار خوانده است» و «هر كه از فرستاده فرمان بَرَد، بى شك، خدا را فرمان برده است» و «بى شك، كسانى كه با تو بيعت مى كنند، با خدا بيعت مى كنند. دست خدا، بالاى دست هايشان است» . پس همه اين جمله ها و همانند آنها به همان معناست كه برايت گفتم، و همين طور است خشنودى و خشم و چيزهاى ديگرى كه همانند اينهاست، و اگر خدا دچار خشم و رنجش شود، در حالى كه اين دو را خدا آفريده و پديد آورده است، گوينده اين سخن مى تواند بگويد: آفريدگار ، روزى نابود خواهد شد ؛ زيرا اگر خشم و رنجش در او راه يابد، دگرگونى در او راه مى يابد و در اين صورت، از نابودى در امان نخواهد بود و در اين صورت، ايجاد كننده از ايجاد شونده، و توانا از توانسته، و آفريدگار از آفريده شده، متمايز و شناخته نمى شود، و خدا از اين سخن، بسى برتر است.