٥٥٥١.امام على عليه السلام: [ خداوند منّان ] نه در اندازه اى در مى آيد و نه در شمار مى آيد، كه ابزارها خود را محدود و آلت ها به مانندهايشان اشاره مى كنند... . نمى توان گفت: اندازه و سرانجام و پايان و نهايت دارد، و نمى توان گفت: چيزها او را فرا مى گيرند و او را كم يا واژگون مى سازند.

٥٥٥٢.امام على عليه السلام ـ در بزرگداشت خداى باشكوه و بلند پايه ـ: تو آن خدايى هستى كه نه در خِردها اندازه اى دارى تا در گذرِ انديشه خردها، چگونگى يابى، و نه در انديشه هايى كه در خِردها خطور مى كند، اندازه دارى تا اندازه دار و دگرگونى پذير گردى.

٥٥٥٣.امام على عليه السلام: با گمان ، نمى توان به او رسيد و با فهم، اندازه گذارده نمى شود... و با مكان، محدود نمى گردد.

٥٥٥٤.امام على عليه السلام: بلند مرتبه است خدايى كه زمانِ شمرده شده، سرانجامِ دراز و صفت اندازه دار ندارد. پاك است خدايى كه ابتداىِ آغاز شده، نهايتِ به پايان رسيده و انتهاى تمام شدنى ندارد.

٥٥٥٥.امام على عليه السلام: ستايش، براى خدايى است كه... دورپروازى همّت ها او را درك نمى كند و ژرفكاوى انديشه ها به او نمى رسد؛ او كه وصفش اندازه محدود، ويژگى يافت شده، زمانِ شمارش شده و سرانجام دراز ندارد.

٥٥٥٦.الكافى ـ به نقل از ابو حمزه ـ: امام زين العابدين عليه السلام به من فرمود: «اى ابا حمزه! خدا به اندازه داشتن وصف نمى شود. پروردگار ما بزرگ تر از چنين صفتى است، و چگونه كسى كه اندازه اى ندارد، با اندازه داشتن وصف مى شود، در حالى كه ديده ها او را در نمى يابند و او ديده ها را درك مى كند، و او ريزبين و آگاه است؟!