٥٥٠٢.امام على عليه السلام: به چيزها نزديك است، ولى چسبيده نيست. از آنها دور است، امّا جدا نيست. گوياست، بدون تفكّر. اراده كننده است، نه با توجّه و خواستن. سازنده است، نه با اندام. لطيف است، امّا به پنهان بودن، توصيف نمى شود. بزرگ است، امّا به ستمگرى توصيف نمى شود. بيناست، امّا با حس كننده (چشم) توصيف نمى شود. مهربان است، امّا به نازك دلى توصيف نمى شود. چهره ها در برابر سترگى اش، خوار و سر به زير مى شوند و دل ها از بيم او، بى قرار مى گردند.

٥٥٠٣.امام على عليه السلام: ستايش، براى خدايى است كه براى او حالتى از حالت ديگر، پيشى نگرفته است تا در آغاز باشد، پيش از بودن در پايان، و ظاهر باشد، پيش از آن كه باطن باشد. جز او هر چه به يكى بودن ناميده شده، اندك است و هر عزيزى جز او، خوار است و هر نيرومندى جز او، ناتوان است و هر مالكى جز او، بنده است و هر دانايى جز او، ياد گيرنده است.

٥٥٠٤.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى نسبت داده شده به ايشان ـ: پاك است يگانه اى كه جز او [يگانه اى ]نيست. پاك است آن موجود هميشگى كه پايانى ندارد. پاك است موجود بى پايانى كه آغازى ندارد. پاك است موجودى كه از هر چيزى بى نياز است و هيچ چيز، از او بى نياز نيست.