«آيا نديدند كه پيش از آنان ، چه بسيار از مردمِ يك زمان را نابود كرديم و به آنان در زمين ، چنان توانى داده بوديم كه شما را نداديم. و بر آنان باران فراوان فرستاديم و جوى ها را در زير [پاى ]آنها روان قرار داديم . پس آنان را به [سزاى] گناهانشان نابود كرديم و پس از آنان ، مردمى ديگر را نو پديد آورديم» .

«آيا پيشينيان را هلاك نكرديم؟ پس از آن ، پسينيان را از پى آنها خواهيم آورد . بدين گونه با بدكاران رفتار مى كنيم» .

«و آن گاه كه گروهى از آنان گفتند : «چرا گروهى را پند مى دهيد كه خدا هلاك كننده آنهاست ، يا عذاب كننده آنها به عذابى سخت است؟» ، گفتند: تا عذرى در نزد پروردگارتان باشد ، و باشد كه پرهيزگارى كنند» .

حديث

٥٤٣٣.امام زين العابدين عليه السلام ـ در داستان اصحاب سَبت (ياران روز شنبه) ـ: كمى بيشتر از هشتاد هزار نفر در شهر بودند. اين كار (صيد ماهى در روز شنبه) را هفتاد هزار نفر انجام دادند و بقيّه مخالفت كردند ، همان طور كه خداى متعال نقل مى كند: «و از آنان از [مردم ]شهرى كه كنار دريا بود ، بپرس» تا آخر آيه. داستان ، اين بود كه گروهى از آنها، آنان را پند مى دادند و منع مى كردند، و آنان را از عذاب خدا مى ترساندند، و از كيفر سخت خدا و گزند شديد او بر حذر مى داشتند . پس [ برخى ] در مقابل پند آنها گفتند : « چرا گروهى را پند مى دهيد كه خدا آنان را» به خاطر گناهانشان همچون هلاكت درماندگان و بيچارگان « هلاك مى كند ، يا عذاب كننده آنها به عذابى سخت است؟» . پس به اين صورت ، پاسخ دادند: «تا عذرى در نزد پروردگارتان باشد» ، [يعنى:] اين سخن [و پندِ] ما براى آنها عذرى در نزد پروردگارتان است؛ زيرا ما را به امر به معروف و نهى از منكر ، تكليف كرده اند . پس ، ما از كار بد نهى مى كنيم تا پروردگار ما مخالفت ما با آنها و نفرت ما از كار آنها را بداند. همچنين گفتند: « و باشد كه پرهيزگارى كنند » ، [يعنى:] و نيز آنها را پند مى دهيم ، باشد كه پندها در آنها تأثير كند و از اين مهلكه بپرهيزند و از كيفر آن حذر كنند.