٥١٧٦.امام على عليه السلام: [خدا] به دعاى كسى كه او را مى خوانَد ، پاسخ مى دهد و به بنده اش روزى مى رساند و به او مهر مى ورزد و داراى لطف و مهربانىِ پنهان و غلبه نيرومند است.

٥١٧٧.امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: {٠ خداى را چه مِهرهاست نهان كه / نهانش از فهم زيرك ، پوشيده است. ٠} {٠ و چه بسيار آسانى كه در پىِ دشوارى است / و اندوه دل دردمند ، بگشوده است. ٠} {٠ و چه بسيار كارى كه صبح تو را بيازارد / و در شام به تو شادمانى آورَد . ٠} {٠ و چون حادثه سختى روى داد ، بى تابى مكن / كه خداى راست بسى لطفِ پنهان . ٠}

٥١٧٨.امام حسن عليه السلام: پروردگار ما با لطف پرورگارى اش لطيف است.

٥١٧٩.امام صادق عليه السلام: ما خدا را از اين رو «لطيف» مى ناميم كه موجود ريز آفريده است و بدان ، آگاهى دارد؛ موجودى همچون پشه و مورچه و كوچك تر از آن دو كه به خاطر كوچكىِ چشم و گوش و پيكرش، با چشم و عقل ، درك نمى شود و از كوچكى آن، نر از ماده، و نوزاد از پدر پير ، تشخيص داده نمى شود. پس چون ظرافت چنين موجودى را در كوچكى اش، و دارا بودن عقل و شهوت ، جفتگيرى، گريز از مرگ، مراقبت از فرزند ، و شناخت يكديگر مى بينيم، و نيز ظرافت موجوداتى را كه در قعر درياها و پهنه آسمان و دشت ها و بيابان هايند ، و موجودات ريزى كه در منازل ماست، و اين كه سخنان يكديگر را مى فهمند و مقصود فرزندانشان را فهميده ، براى آنها غذا و آب مى برند، مى بينيم ، پى مى بريم كه آفريدگار اينها ، لطيف است و لطيف بودن او به معناى آفريدن موجودات لطيف و ريز [و به كار بردن ظرافت در آفرينش آنها] است.