٥٣٨٥.امام صادق عليه السلام ـ در دعاى هنگام زيارت امام حسين عليه السلام ـ: خدايا! ما را از كسانى قرار ده كه او را يارى مى كنند و انتقامش را به وسيله آنان مى گيرى، و با يارىِ دينت ، در دنيا و آخرت بر آنان منّت مى گذارى.

٥٣٨٦.امام على عليه السلام: دلسوزى كه به كسى كه به او پشت كرده، رو مى آورد و گشاده دستى كه پيش از درخواست، به بخششْ آغاز مى كند.

٥٣٨٧.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ: تويى بسيار بخشنده بخشش هاى بزرگ، بسيار بخشنده بى مزد نعمت هاى سترگ، پذيرنده سپاسِ اندك، سپاس گزارِ سپاس كم ، خوبى كننده و نيكى كننده، داراى برترى و فزون بخشى . خدايى جز تو نيست . بازگشت ، به سوى توست.

٥٣٨٨.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ: تويى كه بيش از استحقاق ، نيكى ارزانى مى دارى ؛ با گشاده دستى ، فزون بخش هستى ؛ بسيار بخشنده بى مزدى و بزرگوار ؛ داراى شكوهى و بزرگوارى .

٥٣٨٩.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعا ـ: اى كسى كه با نيكى و فزون بخشى ، [خود را ]نزد بندگانش سزاوار ستايش ساخته و ايشان را غرق در گشاده دستى و بخشش [ خود ]كرده است.

٥٣٩٠.امام صادق عليه السلام: اى داراى بخششِ بسيار! منّتى بر تو نيست . اى داراى نعمتِ بسيار! خدايى جز تو نيست.