«آيا آن كسى را كه خدا به او فرمان روايى داده بود، نديدى كه با ابراهيم درباره پروردگارش احتجاج كرد، آن گاه كه ابراهيم گفت: «پروردگار من ، كسى است كه زنده مى كند و مى ميراند»؟ او گفت: من [هم] زنده مى كنم و مى ميرانم. ابراهيم گفت: «همانا خدا خورشيد را از سوى خاور بر آورد . تو آن را از سوى باختر برآور». پس ، آن كه كفر ورزيده بود ، سرگشته ماند. و البته خدا ، مردمِ ستمكار را هدايت نمى كند. يا مانند آن كس كه بر دهكده اى كه كاملاً ويران شده بود ، گذر كرد . گفت: خدا چگونه [اهل] اين [دهكده ]را پس از مردنشان زنده مى كند؟ پس ، خدا او را صد سال ميرانْد . آن گاه او را برانگيخت و [به او] گفت: «چه قدر درنگ كردى؟». گفت: روزى يا بخشى از روزى درنگ كردم. گفت: «بلكه صد سال درنگ كرده اى . به خوراك و آشاميدنى ات بنگر كه دگرگون نشده است، و به درازگوشِ خود بنگر [كه متلاشى شده است] ـ و [ اين كار را كرديم تا تو پاسخت را بيابى و] تا اين كه تو را براى مردم ، نشانه اى قرار دهيم ـ و به استخوان ها بنگر كه چگونه آنها را برمى داريم و به هم پيوند مى دهيم و سپس ، گوشت بر آنها مى پوشانيم». پس چون [اين مطلب ]براى او روشن شد، گفت: مى دانم كه خدا بر هر كارى تواناست. و آنگاه كه ابراهيم گفت: پروردگار من! به من نشان بده كه چگونه مردگان را زنده مى كنى . گفت: «مگر ايمان نياورده اى؟». گفت: چرا؛ ولى تا دلم آرامش يابد . گفت: چهار پرنده بر گير و آنها را نزد خود ، پاره پاره كن . پس از آن ، بر هر كوه ، مقدارى از آنها را قرار بده . سپس آنها را بخوان؛ شتابان به سوى تو مى آيند. بدان كه خدا شكست ناپذير و فرزانه است» .