كه روح و روان خود را به نور خداشناسى روشن سازند و سراسر وجود آنها كانون شرافت و اخلاق باشد و برنامه زندگيشان را عفو و گذشت، مواسات و نيكى، مهر و مودت، شرف و جوانمردى، تواضع و فروتنى، صفا و درستى، تقوا و پرهيزكارى و... تشكيل دهد; چنين افرادى با داشتن اين خصال برجسته، ارزش خود را بالا برده و هرگونه گفتار و كردارى كه با شؤون و شخصيت آنان سازگار نباشد، حرام و ممنوع است.

تكيه گاه قرآن در تحكيم اين اصل

جمله (عَسى اينْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ); «شايد آنها از شما بهتر باشند»، دليل تحريم و جلوگيرى قرآن از مسخره كردن افراد با ايمان است. از آن جا كه افراد بشر از درون و روحيات يكديگر اطلاع ندارند و انسان هاى واقعى با انسان نمايان از نظر قيافه و اندام مشابه همند، چه بسا ممكن است افرادى كه بر اثر نداشتن قيافه زيبا و يا ثروت دنيا و منصب ظاهرى مورد مسخره گروهى قرار مى گيرند، از نظر روح و روان پاك تر از آنها بوده و ارزش انسانى آنها بر اثر داشتن ملكات عالى انسانى و سجاياى اخلاقى، در پيشگاه خداوند به مراتب بالاتر و برتر از آنها باشد و اگر عظمت روحى و كمالات نفسانى آنها براى مسخره كنندگان مجسم مى شد، به جاى مسخره كردن، در برابر آنها سر تسليم فرود مى آوردند.

بر همين اساس (از آن جا كه ملاك و محور شخصيت انسانى، يك سلسله امور ناپيدا و غير قابل رؤيت است) مسخره كردن هيچ فرد با ايمانى جايز شمرده نشده است; زيرا احتمال مى دهيم كه چنين فردى، از نظر روحيات و ملكات انسانى و فضايل اخلاقى به مراتب، از شخص مسخره كننده بهتر و بالاتر باشد.