١٣.(يا أَيُّهَا النّاسُ إِنّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَر وَأُنْثى وَجَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَقَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللّهِ أَتْقيكُمْ إِنَّ اللّهَ عَليمٌ خَبييرٌ).

«اى مردم! ما شما را از يك مرد و زن آفريديم و به اقوام و تيره هاى گوناگونى تقسيم نموديم تا به وسيله آن همديگر را بشناسيد(نه آن كه به آن افتخار كنيد) گرامى ترين فرد در پيشگاه خداوند، پرهيزگارترين شماست; همانا خدا دانا و آگاه است».

موضوع تساوى انسان ها ـ و محكوميت هر نوع تبعيضات نژادى و فاميلى و طبقاتى و اين كه فرزندان آدم از نظر حقوق انسانى برابرند، و هيچ فردى، به واسطه رنگ اندام و رخسار يا از حيث زبان، و يا نسب و نژاد بر فرد ديگر برترى ندارد ـ از مسائل مهم اجتماعى قرآن است كه در آيات زيادى آن را مطرح ساخته است و از اين راه به هر نوع برترى طلبى، نژاد پرستى، افتخار به زبان، و رنگ چهره،قلم ابطال كشيده و به يكى از بغرنج ترين مسائل اجتماعى امروز كه حتى در مراكز مهم صنعتى جهان (مانند امريكا) به صورت معمايى لاينحل درآمده، پايان داده است.