سيمايى نازيبا و چهره اى سياه بود; در عين حال، نيازمند و دستش از زمين و آسمان كوتاه بود و حتى لباس مناسبى در بر نداشت. وضع فلاكت بار مرد يمامى، كه نامش «جويبر» بود، نظر مبارك آن حضرت را به خود جلب نمود; رسول خدا بر برهنگى و غربت وى ترحم نمود و بدن او را با دو جامه پوشانيد و دستور داد كه روزى يك صاع گندم به وى داده شود; براى مسكن او هم، مسجد در نظر گرفته شد و پيامبر به وى اذن داد كه با بينوايان ديگر در مسجد زندگى كنند.

چندى گذشت و مرد يمامى زندگى يك نواخت خود را ادامه داد، امّا هر اندازه دامنه اسلام بيش تر توسعه مى يافت، اشخاص غريب و بى چيز در مدينه بيش تر مى شدند و به حكم اجبار، مسكن آنان غير از مسجد، كه محل اجتماع مسلمانان و عبادتگاه اهل مدينه و مركز پخش حقايق اسلام به شمار مى رفت، جاى ديگرى نبود; پيداست كه اين وضع قابل تحمل نبود و با مقاصد عالى رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) و ارشاد و هدايت وى سازش نداشت.

در هر صورت، مردمان بى خانمان جاى را بر ديگران تنگ كرده بودند و مسجد مدينه براى خود آنان نيز ظرفيت نداشت. در اين هنگام، وحى نازل شد و آن حضرت مأمور گرديد كه مسجد را از هر نوع آلودگى پاك گرداند و هر كس را كه در مسجد جاى داده بود و شب در آنجا مى خوابيد، از آن مكان مقدس بيرون كند و حتى تمام درهايى را كه از منزل هاى اطراف به مسجد باز مى شد، مسدود نمايد، به جز در خانه على و فاطمه(عليهما السلام)، كه آنان از اين قسمت معاف شدند و اين خود، براى آنان امتيازى محسوب مى گرديد.

رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) دستور جديد را به مرحله اجرا گذاشت و پس از آن، ديگر كسى حق نداشت در مسجد مسكن گزيند، ولى با اين وصف، از وضع آن مردم بى پناه غفلت نفرمود و دستور داد كه در محلى سقف زدند و به آنان امر كرد كه همه