دستاويز خود قرار داده و اصرار مىورزيد كه ديگر غرب، پس از برخوردارى از يك تربيت انسانى، نيازى به تعاليم آسمانى ندارد، ولى چيزى نگذشت كه به اشتباه خود پى برد، و جنگ وحشيانه جهانى اوّل كه منجر به نابودى ده ميليون نفر و ويرانى قاره اروپا به وسيله همان انسان هاى به ظاهر مؤدب مغرب زمين گرديده، او را از اين خواب سنگين و گران بيدار ساخت و صريحاً اعتراف كرد: درك و شعور انسانى به آن پايه نرسيده كه «اخلاق» را به جاى «مذهب» و «تربيت» را به جاى «دين» بپذيرد.

و هر چه هم كه زمان گامى به پيش مى نهد، به خوى روشن مى گردد كه آرزوى جايگزين شدن «اخلاق» به جاى «دين» هرگز جامه عمل به خود نخواهد پوشيد.

اخلاق انتفاعى

اخلاق رايج در غرب، همان اخلاق انتفاعى مادى است كه اساس آن را نوشته هاى «ديل كارنگى» تشكيل مى دهد و ريشه آن همان اخلاق يونانى است كه امتيازات و مشخصات آن را بيان خواهيم كرد.

اصول و روح تعليمات يك چنين مكتب اخلاق، نوعى استثمار مؤدبانه است; يعنى چه كنيم كه درآمد مادى ما بيش تر شود، و موقعيت ما در اذهان مردم مستحكم گردد.

انسان پس از بررسى اين كتاب ها مطمئن مى گردد كه اگر ملل غرب، خود را به بسيارى از اصول اخلاقى آراسته اند، مثلاً از دروغ پرهيز مى كنند، و در داد و ستد نيرنگ ندارند، براى اين است كه اين صفات به صورت ابزار انتفاعى تلقى شده و موجب رونق بازار و به گردش در آمدن چرخ هاى اقتصادى آنان است و اگر روزى نفع خود را در ضد آن ببينند، فوراً اين قيافه را عوض كرده و چهره واقعى خود را نشان