نظام اخلاقى اسلام - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٧٠

قرآن مجيد با صراحت هر چه تمام تر به اين حقيقت مسلم در سوره هايى تصريح كرده است، آن جا كه مى فرمايد:

١.(وَنَفْس وَما سَوّيها *فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَتَقويه).[١]

«سوگند به روح و خدايى كه آن را آفريد و بدى ها و خوبى ها را بدان الهام كرد».

٢. (وَهَدَيْناهُ النَّجْدَينِ).[٢]

«راه خير و شر و حق و باطل را به انسان نشان داديم».

٣. (إِنّا خَلَقْنَا الإِنْسانَ مِنْ نُطْفَة أَمشاج نَبْتَليهِ فَجَعَلْناهُ سَميعاً بَصيراً).[٣]

«ما انسان را از نطقه مخلوط، آفريده و آزمايش مى نماييم و او را شنوا و بينا (آشنا به حق و باطل) قرار دادم».

خداوند نه تنها در سرشت انسان ميل به خوبى و انزجار از بدى ها را نهاده، بلكه نفس سرزنش كننده اى به بشر داده است كه هنگامى انسان ها از آن گامى فراتر نهادند، آنان را به شديدترين وضعى ملامت و سرزنش مى كند، آن جا كه مى فرمايد:

٤. (لا أُقْسِمُ بِيَومِ الْقِيامَةِ *وَلا أُقْسِمُ بِالنَّفسِ اللَّوامَةِ).[٤]

«سوگند به روز رستاخيز و سوگند به روح سرزنش كننده!».

٥. قرآن مجيد، ضمن شرح مبارزات پى گير ابراهيم بت شكن، در آيه كوتاهى به نيروى وجدان اشاره نموده است و مضمون آيه، مربوط به قضات دادگاهى