١. اين سوره، نخستين دستور خود را با طرح مسأله انضباط شديد در برابر خدا و رسول او آغاز مى كند و منظور از اين انضباط، اين است كه مسلمانان، تشريع و تقنين را از آن خدا بدانند، و دستگاه قانون گذارى را بازيچه تمايلات و خواسته هاى خود نسازند.

٢. به افراد با ايمان دستور مى دهد كه چگونه با پيشواى خود سخن بگويند.

٣. به افراد با ايمان دستور مى دهد كه شهادت و گواهى كسانى را كه در ميان آنها به فسق و آلودگى معروف هستند و از گناه پروا ندارند، قبول نكنند و از هر نوع شايعه سازى پرهيز نمايند.

٤. افكار عمومى در برابر دستور پيامبر معصوم، بى ارزش است.

٥. هر فردى داراى وجدان اخلاقى است.

٦. بر هر فرد مسلمانى لازم است كه در راه صلح كوشش نمايد، و براى تحقق اين آرمان، ضد ستمگر قيام كند تا آن كه حق مظلوم را از او بستاند.

٧. همه مسلمانان با يكديگر برادر و برابرند و بايد كوشش كنند كه در ميان آنها صلح و صفا برقرار باشد.

٨. هيچ فرد مسلمانى حق ندارد مسلمان ديگرى را مسخره كند.

٩. عيب جويى در آيين اسلام ممنوع است.

١٠. هيچ فرد با ايمانى حق ندارد برادر با ايمان خود را با القاب بد صدا بزند.

١١. بدگمانى در حق برادر مؤمن حرام است.

١٢. جاسوسى و دخالت در امور نهانى مردم اكيداً ممنوع است.

١٣. بدگويى پشت سر مسلمان، از گناهان بزرگ است.

١٤. در اين سوره به مسأله تبعيضات نژادى خاتمه داده شده است و ملاك برترى، فضيلت و تقوا و پرهيزگارى و اجتناب از گناه شمرده شده است.