نظام اخلاقى اسلام - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٣٤

قرآن اين مسأله را با منطقى سهل و آسان بيان مى كند و با ارائه دادن نحوه پيدايش افراد انسان، محكوميت برترى هاى موهوم نژاد و رنگ را مبرهن مى سازد.

با اين كه خدا از آغاز اين سوره تا آيه فوق، خطابات پنج گانه خود را به صورت (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا) القا كرده است، ولى در اين آيه دايره خطاب را وسيع تر گرفته و به جاى خطاب به افراد با ايمان، به كليه مردم ـ اعم از مسلمان و كافر ـ خطاب نموده و مى فرمايد:

اى مردم! اگر پرونده هستى تمام انسان ها را ورق بزنيد، خواهيد ديد كه مبدأ پيدايش همه مردم يكى است، و همه از يك مرد و زن (آدم و حوا) به وجود آمده اند، و تمام نسب هاى آنان به يك مبدأ منتهى مى گردد; ديگر براى برترى صنفى بر صنف ديگر ملاكى وجود ندارد.

و اگر شما را به صورت قبايل مختلفى درآورده ايم، نه براى آن است كه با انتساب به اين قبايل، افتخار بورزيد، بلكه براى اين است كه به وسيله انتساب به قبايل گوناگون به همديگر معرفى شويد و يكديگر را بشناسيد (لِتَعارَفُوا)و رمز اين انشعاب همين است و هرگز پيوند به تيره اى خاص، ملاك برترى نيست.

قرآن براى محكوم كردن افسانه تبعيضات نژادى، و موهوم شمردن «قوميت» و «ناسيوناليسم» منفى، و خاموش ساختن هرگونه شعارهاى جاهلى، در سوره هاى مختلف[١]، روى اين نكته كه ما شما را از يك ريشه آفريده ايم، تكيه كرده و مى فرمايد:

(اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذِى خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْس واحِدَة).[٢]

«از (مخالفت) با خدايى كه همه شما را از يك تن آفريده بپرهيزيد».