افراد كنجكاو كه مراقب اوضاع داخلى مردمند، كمتر مى توانند از فاش ساختن اسرار آنان خوددارى نمايند و اين گونه افراد، هرگز از غيبت كردن و بدگويى نمودن پشت سر مردم محفوظ نخواهند ماند.

خلاصه، آبرو و حيثيت يك فرد مؤمن، كه به سان جان و مال او در نزد شارع اسلام، عزيز و گرامى است، بر اثر كنجكاوى هاى شخص، در نزد خود او و در صورت فاش ساختن و نقل آنها براى ديگران، در نزد سايرين از بين رفته و پايمال مى گردد.

لازمه اخوت و برادرى دينى اين است كه فرد مؤمن موجبات سقوط شخصيت و از بين رفتن آبرو و موقعيت برادر خود را با كنجكاوى هاى خسارت آفرين خود، فراهم نياورد.

پيشواى بزرگ ما، حضرت صادق(عليه السلام) درباره افراد كنجكاو در اوضاع مردم، مى فرمايد:

«أبْعَدُ ما يَكُونُ الْعَبدُ مِنَ اللّهِ أنْ يَكُونَ الرَّجلُ يُواخى الرَّجُلَ وَهُوَ يَحْفِظُ زَلاتَهُ لِيُغَيِّرَهُ بِها يَوماً;

دورترين[١] حالات انسان از خدا اين است كه آدمى با كسى طرح دوستى بريزد و در اين بين، لغزش هاى وى را براى اين كه روزى او را مفتضح سازد، به خاطر بسپارد».

چنان كه ملاحظه مى فرماييد، اين گناه آن چنان بزرگ است كه فرد مرتكب، در آن حال، دورترين حالت را نسبت به خدا پيدا مى كند.

[١] كافى، ج٢، ص ٣٥٥.