١١. (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْم عَسى أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ وَلا نِساءٌ مِنْ نِساء عَسى أَنْ يَكُنَّ خَيْراً مِنْهُنَّ وَلا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَلا تَنابَزوا بِالأَلْقابِ بِئْسَ الاِسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الإِيمانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولئِكَ هُمُ الظّالِمُونَ).

«اى افراد با ايمان! گروهى، گروه ديگر را مسخره نكنند; شايد آن گروه (كه مورد مسخره شما واقع شده اند) از ايشان بهتر باشند; همچنين نبايد زنان، زنان ديگر را مسخره كنند; چه بسا زنانى (كه مورد استهزا قرار گرفته اند) از ايشان شايسته تر ونيك تر باشند; به يكديگر طعن مزنيد و عيب جويى ننماييد و با القاب بد يكديگر را ياد نكنيد; چقدر بد است كه فرد مؤمنى با لقب بد خوانده شود; كسانى كه از رفتار خود توبه نكنند(و به اين گونه كارها ادامه دهند) ستمگرند».

هدف اين آيه و آيه هاى بعد، بيان يك سلسله حقوق اسلامى است كه برادران با ايمان بايد آنها را در حق يكديگر مراعات كنند; از آن جا كه آيه قبلى تمام مسلمانان را برادر يكديگر خوانده است، در اين آيه و آيات بعد، به بيان برخى از