٩.(وَإِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما فَإِنْ بَغَتْ إِحْديهُما عَلى الأُخرى فَقاتِلُوا الَّتى تَبْغى حَتّى تَفىءَ إِلَى أَمْرِ اللّهِ فَإِنْ فاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما بِالْعَدْلِ وَأَقْسِطُوا إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطينَ).

«اگر دو دسته از مؤمنان با يكديگر جنگ كنند، ميان آنها صلح دهيد واگر يكى بر ديگرى تجاوز نمود، با گروه متجاوز جنگ نماييد، تا به فرمان خدا برگردد اگر به فرمان خدا بازگشت، ميان آنان با عدل و داد آشتى بدهيد، به راستى خدا افراد دادگر را دوست مى دارد».

صلح و سازش بر اساس عدل و داد، يكى از ارزش هاى اخلاقى و يا از احكام اجتماعى اسلام است، ولى صلح واقع بينانه، صلحى است كه در آن، منافع طرفين متخاصم، به وجه صحيحى تأمين گردد; صلحى كه گروهى از افراد با ايمان و خداشناس بر آن نظارت كنند، و در صورتى كه يكى از طرفين از دايره عدل و داد گامى فراتر نهاد، با تمام قدرت او را بكوبند ونيروهاى خود را براى اثبات محكوميت او و جنگ و نبرد با او بسيج كنند تا اين كه سرانجام به فرمان حق گردن نهد.