ولى نظريه فرويد در مورد آن دسته از خوبى ها و بدى ها صحيح است كه آنها را بشر در مكتب رجال و بزرگان جهان آموخته است. به طور مسلم نهى از ازدواج با محارم در تمام شرايع موجب پيدايش يك چنين قبح وجدانى شده است، ولى آن دسته از خوبى ها و بدى ها كه مورد اتفاق تمام انسان هاى روى زمين مى باشد، و حتى انسان هاى به دور از تمدن و تعاليم پيامبران كه در دورترين نقاط جهان زندگى مى كنند، خوبى و بدى آنها را پذيرفته اند، هرگز نمى تواند مولود منهيات اجتماعى و قوانين اخلاقى گردد.

اين جاست كه حقيقت آيه مورد بحث به طور واضح تجلى نموده و انسان اذعان پيدا مى كند كه به راستى خداوند، روح ما را به ايمان و پاكى ها درهم آميخته و روان ما را از بدى ها و پليدى ها مبرا ساخته است(حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الإِيمانَ وَزَيَّنَهُ فِى قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصيانَ).