وى فرزند عقبة بن ابى معيط است و عقبه از دشمنان سرسخت و بنام پيامبر بود، و يكى از آن چهار نفرى است كه همواره پيامبر را اذيت مى كردند.[١] و عقبه از ريختن زباله به در خانه پيامبر ابا نداشت، و هر موقع با پيامبر رو به رو مى شد، ركيك ترين فحش ها را به آن حضرت نثار مى كرد، و هر موقع وى را در حال سجده مى ديد، سخت او را آزار و اذيت مى نمود. پايه عداوت او با پيامبر به جايى رسيده بود كه پيامبر به وى گفت: هرگاه تو را در خارج از حرم ببينم، به كيفر اعمالت خواهم رسانيد، اتفاقاً او در جنگ بدر كه نخستين نبرد ميان مسلمانان و مشركان بود، پس از اسارت كشته شد.

وليد به عنوان يكى از شاخه هاى اين شجره خبيثه، از نظر آلودگى دست كمى از ريشه(پدر) نداشت; او به حكم آيات قرآن، يك فرد فاسق و پليد است و بر اثر كينه و عداوت ديرينه خود با قبيله بنى المصطلق و يا از روى لاابالى گرى، مى خواست خون عده اى از مسلمانان ريخته شود.

قرآن نه تنها در اين آيه او را فاسق خوانده است، بلكه در جاى ديگر نيز او را به همين لقب معرفى كرده و چنين فرموده است: (أَفَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَستَوون)[٢] و اكثر مفسران، قريب به اتفاق مى گويند: منظور از مؤمن در اين آيه، اميرمؤمنان(عليه السلام) و مقصود از فاسق، وليد است.[٣]

[١] سه نفر ديگر عبارتند از: ابوجهل، ابولهب و حَكَم ابن العاص بن اُميّه.
[٢] سجده(٣٢) آيه ٨١.
[٣] حسان بن ثابت شاعر رسول خدا در اين باره چنين سروده است:
انْزَلَ اللّهُ والكتاب ُعـزيـزٌ *** في عليّ وفي الوَليدِ قرآناً
فَتَبَوَّأ الوَليدُ إذْ ذاك فسقـاً *** و علـيٌّ مَبُـــوءٌ إيمـانـاً