ابن هشام نقل مى كند كه آنان از پيامبر درخواست كردند كه بزرگ ترين بت آنها «لات» تا سه سال شكسته نشود و بزرگ ترين فريضه الهى (نماز) از آنان برداشته شود، پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)فرمود: يك لحظه هم اجازه نمى دهم بت قبيله، مورد پرستش قرار گيرد و (آيينى) هم كه در آن، نماز و ارتباط با خدا، و مراسم بندگى نباشد، پيكر بى روحى است كه حاصلى در بر ندارد.[١]

* شگفت انگيزتر از همه، اعتراضى بود از طرف برخى از ياران رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم)به افرادى كه از احرام درآمده و با زنان خود نزديكى كرده، و قطرت آب غسل از صورت آنها مى ريخت; آنان به ايشان مى گفتند: آيا شرم نمى كنيد كه رسول خدا در حال احرام باشد، و شما از احرام بيرون آييد و آب غسل از سر و صورت شما فرو ريزد؟ پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) از شنيدن اين سخن، سخت ناراحت شد و فرمود: من خود گفتم كه چنين كنند، و اگر من نيز قربانى همراه خود نمى آوردم، مانند آنها از احرام بيرون مى آمدم.[٢]

بزرگ ترين آفت و شديدترين ضربه بر پيكر آيين الهى اين است كه بشر خطاكار، سليقه هاى شخصى خود را جزء دين قرار دهد و نتواند آيين خدا را از آنها پيراسته سازد; ما در طول زندگى خود چه حرام هايى را ديديم كه بعداً به صورت حلال درآمدند، چه محدوديت هايى را مشاهده كرديم كه بعداً به دست خود همان كسانى كه آنها را به وجود آورده بودند، شكسته شده همه اين نوع دخل و تصرف ها در آيين خدا از يك نقطه سرچشمه مى گيرد، و آن اين كه در ما، انضباط اسلامى به مفهوم واقعى، كه جمله (لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَى اللّهِ وَرَسُولِه)گوياى آن است، پيامبر عالى قدر اسلام در سال حجة الوداع، پس از آن كه از سعى ميان صفا و مروه فارغ گرديد، رو به زايران خانه خدا كرد و فرمود: كسانى كه قربانى همراه خود نياورده اند،

[١] سيره ابن هشام، ج٢، ص ٥٤٠.
[٢] بحار، ج٢، ص ٣٨٦.