كشور ژاپن يكى از پيشرفته ترين كشورهاى جهان است; صنايع اين كشور در بازار آزاد با صنايع آمريكا و كشورهاى اروپايى رقابت مى كند، ولى اين ملت كه قله هاى عظيمى از تمدن ماشينى را تسخير كرده، آن چنان گرفتار اوهام و پندارها و افسانه هاى ننگين هستند كه قلم از نوشتن آنها شرم دارد.

يكى از بازرگانان كشور ما كه مدت ها در آن جا به امر بازرگانى اشتغال داشته، مى گفت: ژاپنى هاى بت پرست كه بدبختانه غالب افراد ملت ژاپن از آنان هستند، براى هر دسته از حوادث به خدا و آفريدگار جداگانه اى معتقدند و هر حادثه اى را به خداى خاصى نسبت مى دهند، مانند: خداى باران، خداى جنگ و خداى صلح، و... يكى از آنها خداى شوهر رسان است و در بتكده هاى آن كشور، بت هايى به صورت زننده ـ كه شكل آن حاكى از چهره واقعى آن خداى «شوهر رسان» است ـ وجود دارد، و دخترانِ دم بخت در مواقع خاصى به زيارت آنها رفته، و از آنها حاجت مى طلبند!

اين كار، مقياس و اندازه شعور ملتى است كه سينه فضا را شكافته و در اعماق درياها سكنا گزيده و چهره زندگى او را ماشين و تكنيك به كلى دگرگون ساخته است.

آيا با ديدن اين منظره و بررسى اين نقطه از جهان، كه از فيض معنوى و الهى محروم مانده اند، ما ارزش خدمت بزرگى را كه اسلام به اجتماع بشرى نموده است، مى دانيم؟!

از آن جا كه جعفر بن ابى طالب از نزديك، مفاسد بت پرستى و ضررهاى دورى از تعاليم الهى را به چشم خويش ديده بود، وقتى زمامدار حبشه، حقيقت اسلام را از او پرسيد، در پاسخ وى چنين گفت:

فرمانرواى گرامى! ما گروهى بوديم نادان وبت پرست; از مردار پرهيز