١٥. (إِنَّمـا الْمُؤْمِنُونَ الَّـذِينَ آمَنُـوا بِاللّهِ وَرَسُـولِهِ ثُـمَّ لَـمْ يَرْتـابُـوا وَجَاهَـدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَأَنْفُسِـهِمْ فِى سَبييـلِ اللّهِ أُولئِـكَ هُـمُ الصّـادِقُـونَ).

«افراد با ايمان كسانى هستند كه به خدا و پيامبر او ايمان آورده، و سپس ترديدى به خود راه ندهند; در راه خدا با مال و جان خود جهاد نمايند; آنان راستگويانند».

روش قرآن در ارائه مطالب اين است كه سخنان خود را با روشن ترين دليل همراه مى سازد، و در بيان معارف عملى و مسائل اجتماعى، همواره از اين روش پيروى مى كند و در خلال سخن، به برهان عقلى و گواه فطرى مطلب اشاره مى نمايد و غالباً سخن را به صورت امر «تعبدى» مطرح نمى كند; چه بسا انسان در آغاز بررسى، آيه اى را به صورت يك مطلب مستقل و جدا از ما قبل، تلقى مى كند، ولى پس از دقت مى فهمد كه مطلب مستقلى نيست بلكه مقصود، تعليل و توجيه مطلب پيشين است، و اين مطلب براى كسانى كه با قرآن انس دارند، بسيار روشن است.

آيه مورد بحث از اين مقوله است; اين آيه اگر چه در صدد بيان نشانه هاى