افرادى را مى شناسيم كه مى توانند درباره زيان هاى نوشابه هاى الكلى كتاب قطورى بنويسند، ولى همين اشخاص، گاهى به قدرى مست مى شوند كه روى پا بند نمى شوند; هستند كسانى كه مى توانند درباره مضرات فردى و اجتماعى قمار و رشوه و روابط نامشروع جنسى، مقالاتى بنويسند، و سمينارهايى را اداره كنند، امّا اگر زندگى آنان را مورد دقت قرار دهيم، خواهيم ديد كه از نوك پا تا فرق سر، غرق گناه و آلودگى هستند و معلومات ناشى از درس و كلاس نتوانسته آنها را از دست تمايلات سركش درونى نجات بخشد. هيچ فردى نمى تواند ادعا كند كه علم، مى تواند جلو حرص و آز را بگيرد و يا جاه طلبى را مهار كند; زيرا جهان بر اثر جاه طلبى گروهى از درس خوانده ها دوبار به خاك و خون كشيده شد، و بيش از صد ميليون انسان در جنگ هاى بين المللى اوّل و دوم تباه و نابود شدند.

برخى نام مكتب ياد شده را كه ميراث سقراط و ارسطوست، عوض كرده و «عقل» را جايگزين «علم» نموده اند و مى خواهند ادعا كنند كه در پرتو پرورش عقل و خردِ آدمى، مى توان از آمار جرايم و گناهان كاست و فضايل را در نهاد انسانى پرورش داد، در صورتى كه اين عامل از نظر نارسايى، دست كمى از عامل نخستين (علم) ندارد; زيرا عقل تا حدى مى تواند از طغيان غرايز جلوگيرى نمايد، ولى در برابر ديو شهوت، به سان كاهى است در برابر امواج كوبنده دريا، و يا چراغ كوچك و كم سويى است در برابر دره اى ظلمانى و تاريك.

غرايز انسانى به سان رودخانه است; هرگاه جريان آب رودخانه عادى باشد، با چند كاميون «شن»، مى توان جلو طغيان آن را گرفت، امّا اگر رودخانه در حال طغيان باشد، و باران شديدى بارد، سيلابى جارى مى گردد كه صدها تن شن و ماسه و... را با خود مى برد.

عقل در مواقع عادى با فروغ طبيعى خود، پهنه زندگى را روشن ساخته و