از آن جا كه يگانه پرستى و ترك هر نوع شرك و توجه به مصنوع، پايه تمام آيين هاى آسمانى است، از اين رو، از روز نخست براى بشر، پيش از يك آيين نيامده و آن هم اسلام است، چنان كه مى فرمايد:

٨.(إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللّهِ الإِسْلامُ).[١]

«آيين (حق) در پيشگاه خداوند همان اسلام است».

٩. (وَمَنْ يَبْتَغِ غَيْر الإِسْلامِ ديناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ).[٢]

«هر كس جز اسلام از آيين ديگرى پيروى كند، از او پذيرفته نمى شود».

آن جا كه قرآن مى خواهد پيروان انجيل و تورات را براى يك هدف مشترك دعوت كند، همه را به اسلام دعوت مى كند و حقيقت اسلام را عبارت از آن مى داند كه گرد شرك و بشرپرستى نگردند، چنان كه مى فرمايد:

١٠. (أَنْ لا نَعْبُدَ إِلاّ اللّهَ وَلا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَلا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرباباً مِنْ دُونِ اللّهِ فَإِنْ تَوَلَّوا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنّا مُسْلِمُونَ).[٣]

«اى اهل كتاب! بياييد جز خدا را نپرستيم و براى او شريكى قائل نشويم و بعضى از ما، بعضى ديگر را به جاى خدا نگيريم; اگر روى برتافتند، بگو گواه باشيد كه ما مسلمانيم».

[١] آل عمران(٣) آيه ١٩.
[٢] همان، آيه ٨٥.
[٣] همان، آيه٦٣.