اين سخنان ملكوتى پيامبر كه به گوش مرد يمامى مى رسيد، آن چنان در دل وى جاى مى گرفت كه در پرتو آن، درهايى از معرفت و ايمان به روى وى باز مى شد و با شنيدن اين سخنان، عدل حقيقى و عدالت واقعى را پيش خود مجسم مى ديد.

او به هنگام استماع سخنان آن حضرت، سراپا گوش بود; گويا هر كلمه از اين كلمات نورانى صحنه اى از واقعيت و حقيقت مطلق را به وى ارائه مى داد و در مقابل اين منطق قوى، چاره اى جز سكوت نداشت و شايد هم از جمله كوتاه خود در برابر پيشنهاد آن حضرت، نادم و پشيمان شده بود.

آن گاه پيامبر، به مرد يمامى فرمود برخيز و نزد «زياد بن لبيد» كه از شريف ترين افراد قبيله «بنى بياضه» است برو و به او بگو: من از جانب رسول خدا پيامى براى تو آورده ام. پيامبر به من فرموده كه فرمان وى را به تو ابلاغ كنم; رسول خدا به تو امر مى كند; دخترت را كه نامش «ذلفاء» است به «جويبر» كه من باشم تزويج كن. مرد يمامى برخاست و به راه افتاد و براى رساندن پيغام پيامبر به سراغ زياد بن لبيد رفت و او هنگامى رسيد كه زياد و جمعى از خويشان و بستگان وى در خانه اش گرد هم نشسته بودند; در آستانه در اجازه ورود خواست و به وى اذن ورود داده شد; داخل خانه گرديد و سلام كرد.

در اين حال، زياد و حضار متوجه جويبر شده بودند و مى خواستند بدانند مرد يمامى فقير كه هميشه او را جزء اصحاب صفه مى ديدند و طبعاً مى خواهند با نظر حقارت به وى بنگرند، با آن هيكل و قيافه مخصوص خود، به چه منظورى آمده است.

جويبر گفت: اى زياد! من از طرف رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) پيامى براى تو آورده ام. ]