قرآن همان طورى كه مسأله تبعيضات قبيله اى را افسانه شمرده، موضوع «اختلاف زبان» و «رنگ اندام» را ملاك فضيلت و افتخار ندانسته و هر دو را از آيات الهى و از نشانه هاى قدرت آفريدگار شمرده است، تا ملاحظه كنيم چگونه بشر كه از يك عنصر و ريشه به وجود آمده و در پرتو يك سلسله عوامل طبيعى و تكوينى، رنگ چهره و قيافه افراد مختلف گشته، و به زبان هاى گوناگونى سخن مى گويد; چنان كه مى فرمايد:

(وَمِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّمواتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلافُ أَلْسِنَتِكُمْ وَأَلْوانِكُمْ إِنَّ فِى ذلِكَ لآيات لِلْعالَمينَ).[١]

«از نشانه هاى قدرت او است، آفرينش آسمان ها و زمين و اختلاف زبان ها ورنگ هاى شما; بى ترديد در آنها براى جهانيان آيات و نشانه هاى بزرگى است».

مسأله نژاد و زبان در جهان امروز

جهان امروز با اين كه مراحل زيادى از تمدن صنعتى را پشت سر نهاده، امّا هنوز حتى موفقيت نيمه كاملى در مسائل ياد شده، به دست نياورده است، و هر سال در مركز ممالك پيشرفته جهان، بر سر اين مسائل، آتش هايى شعلهور مى گردد و گروهى را در كام خود مى كشد.

امروز در بزرگ ترين و مترقى ترين نقاط جهان، دانش آموزى را كه بر اثر يك سلسله عوامل طبيعى و تكوينى، رنگ پوستش سياه است، به مدرسه سفيدپوستان ـ اگر چه هم كيش و هم ميهن او باشدـ راه نمى دهند.

امروز سناتورى كه به اشتباه، از در مخصوص سياه پوستان وارد سينما

[١] روم (٣٠) آيه٢٢.