٤. پرده بردارى از معاصى و گناهان پنهانى مردم، سبب مى شود كه آنها اعمال ننگين را بى پروا انجام دهند; زيرا آبرو و ترس از فاش شدن مانع از اين است كه فرد دست به گناه بزند و اگر هم بزند، به طور مخفيانه و با كمال ترس و ملاحظه بدان دست مى زند; اگر ما بر اثر بدگويى، پرده از روى اسرار مردم برداريم و حيثيت و آبروى آنها را بريزيم، دليل ندارد كه ديگر آنها از مردم ملاحظه كنند.

بسيارى از مردم، از ترس زوال حيثيت و ريختن آبرو، از ارتكاب يك سلسله جرايم خوددارى مى كنند و اگر ما اين مانع را كه در حقيقت يك سرمايه معنوى براى شخص است، از دست وى بگيريم، ديگر مانعى براى اجتناب از معصيت نخواهد داشت.

علاوه بر اين، فاش كردن راز مردم، نه تنها موجب جرأت فاعل مى گردد، بلكه در شنوندگان ضعيف الايمان، نسبت به گناه جرأت و جسارت ايجاد مى نمايد، و اين گونه غيبت ها سرچشمه اشاعه فساد و فحشا خواهند بود.

امام صادق(عليه السلام) فرمود:

«مَنْ قالَ فى مُؤْمن ما رأَتهُ عَيناهُ أوْ سَمْعَتْهُ أُذُناهُ فَهُوَ مِنَ الّذِينَ قَالَ اللّه عَزّوجل: (إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشيعَ الْفاحِشَةَ فِى الَّذينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ).[١]

كسانى كه درباره مسلمانى، آنچه را كه با چشم خود ديده و يا با گوش خود شنيده اند بگويند، از كسانى هستند كه خداوند درباره آنها مى فرمايد: كسانى كه دوست دارند، گناه در ميان مسلمانان اشاعه پيدا كند، براى آنها عذابى دردناك است».

[١] اصول كافى، ج٢، ص ٣٥٧.