١٢. (...وَلا يَغْتَبْ بَعضُكُمْ بَعْضاً أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللّهَ إِنَّ اللّهَ تَوّابٌ رَحيمٌ).

«از يكديگر غيبت مكنيد، آيا كسى از شما دوست دارد كه گوشت برادر خود را در حالى كه مرده است بخورد؟! حتماً اين كار را بد و ناپسند مى شماريد (غيبت برادر مسلمان نيز مانند اين عمل است) و از (مخالفت) خدا بپرهيزييد; خدا توبه پذير و رحيم است».

در اين فراز از آيه، يكى از بدترين رذايل اخلاقى، مورد توجه قرار گرفته است; رذيله اى كه قرآن در بيان ماهيت و اندازه زشتى آن تشبيه بى سابقه اى به كار برده، و بدگويى پشت سر مردم را مانند اين دانسته كه انسان گوشت برادر مرده خود را بخورد.

ننگين ترين عمل اين است كه انسان بر بدن مرده بى دفاع بتازد، مخصوصاً اگر آن مرده برادر انسان باشد، و خصوصاً كه نحوه ستم اين باشد كه گوشت بدن وى را بخورد; اين عمل آن قدر ناهنجار و انزجار آور است كه از كمتر كسى سر مى زند.