«خداوند، تجاوز به خون، مال و آبروى مسلمانان را حرام نموده و هرگز اجازه نداده است كه كسى به يك فرد مسلمان بدگمان شود و حتى در ذهن و فكر خود، به او نسبت ناروا بدهد».

اگر امنيت هاى سه گانه، نخست در پرتو حكومت هاى مادى و سازمان هاى ادارى تأمين گردد، ولى امنيت از نظر قضاوت مردم، جز در سايه ايمان به خدا عملى نمى شود; زيرا حدود حكومت هاى مادى منحصر به ظواهر است و جلوگيرى از تجاوزهاى باطنى، از حريم قدرت عوامل مزبور، بيرون مى باشد; فقط ايمان به خداست كه مى تواند جلو اين گونه تجاوزها را بگيرد; زيرا يك فرد مسلمان ايمان دارد كه خداوند از كارهاى برون و درون او آگاه است.

ضررهاى بدبينى

١. نخستين نتيجه بدگمانى، به خود انسان برمى گردد; از آن جا كه افراد بدگمان نمى توانند اعمال ديگران را خالى از غرض و آلودگى تصور نمايند، همواره در رنج روحى و درد روانى سختى به سر مى برند و سوز و گداز خيال و پندار، همواره آنان را شكنجه مى دهد.

[١] المحجة البيضاء، ج٥، ص ٢٦٨.