نمونه هاى ديگرى در اين مورد وجود دارد كه براى پرهيز از اطاله كلام از نقل آنها خوددارى مى كنيم. «ابن اثير» در اثر نفيس خود «اسدالغابه» در شرح حال ياران رسول خدا كه در دوران جاهليت، به نام هاى زشتى معروف بودند و به فرمان پيامبر نام خود را عوض كرده اند، نمونه هاى ديگرى نيز نقل كرده است.

اعلاميه حقوق بشر، حق داشتن نام را در رديف حق داشتن تابعيت از حقوق كودك دانسته است، ولى هرگز متذكر نشده است كه كودك بايد چه نامى داشته باشد.

اسلام همواره بر زندگى كودكان ـ چه پيش از تولد و چه پس از تولد ـ نظارت دقيق دارد، تا آن جا كه براى كودك در رحم مادر شخصيت حقوقى قائل شده و براى او يك رشته حقوق فردى و اجتماعى معين كرده است و دقت نظر اين آيين در زمينه كودك به قدرى است كه به پدر و مادر دستور مى دهد كه كودكان خود را پيش از تولد، نام گذارى كنيد و اگر نمى دانيد كه نوزاد دختر است يا پسر، براى او نامى انتخاب كنيد كه براى هر دو مناسب باشد.[٢]

مسأله مهم اين است كه براى كودك چه نامى بگذارند. پدر و مادر بر اساس علاقه اى كه به فرزند خود دارند، كوشش مى كنند كه نام نيكويى براى او انتخاب نمايند، امّا چه بسا آنان در انتخاب نام اشتباه كنند و بر كودكان خود نام هايى بگذارند كه از نظر ديگران ناستوده مى باشد، اگر چه از ديدگاه پدر و مادر نام نيكويى شمرده مى شود.

[١] همان، ج٣، ص ٢٣٢، ٢٤٠، ٢٧١ و ج٤، ص ٣٦٢.
[٢] سَمُّوا أولادكم قبل أن يُولَدوا! فإن لم تَدْروا أذَكَرٌ أم أُنثى، فسَمُّوهُمْ بالأسماء التى تكونُ للذّكر والاُنثى.(كافى، ج٦، ص ١٨).