نظام اخلاقى اسلام - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٩
١١
نام و فاميل بد
١١. (...وَلا تَنابَزُوا بِالأَلْقابِ بِئْسَ الاِسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الإِيمانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولئِكَ هُمُ الظّالِمُونَ).
«با القاب بد يكديگر را ياد مكنيد! بسيار بد است كه فرد مؤمن با لقب بد خوانده شود; كسانى كه از رفتار خود توبه نكنند]و به كار زشت خود ادامه دهند[ستمگرند».
اسامى و القاب بد
نام و لقب از مظاهر تجلى شخصيت انسانى است و نام ها و القاب خوب، از ارزش و شايستگى انسان حكايت مى كند; همچنان كه نام ها و القاب بد و زشت و تمسخرآميز، از مقام و موقعيت و شخصيت انسان مى كاهد و باعث سرافكندگى در ميان دوستان و نيز در اجتماع مى گردد.
روزى كه پيامبر به رسالت مبعوث گرديد، بسيارى از شهرها و آبادى ها نام بدى داشت; بسيارى از قبايل با لقب هاى زشت و زننده اشتهار يافته بودند; ملت عرب براى فرزندان خود، نام ها و القاب زشت و زننده اى كه حاكى از درندگى و