قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤١ - اعجاز پيامبر به هوس اين و آن نيست

هدايت مردم چيز ديگرى است و اگر چنين نتيجه اى بر معجزه مترتب مى گردد باز بر پيامبر لازم است كه به درخواست آنان پاسخ بگويد؟

پاسخ: با توجه به بررسى زير ثابت خواهد شد كه هدف آيه، نفى صدور معجزه از پيامبر نيست; بلكه هدف، نفى آن نوع از خارق عادت هاست كه واجد شرايط و وسيله هدايت نباشند; به عبارت ديگر هدف از درخواست اعجاز اين است كه در پرتو آن، به صدق گفتار مدعى نبوت پى برده شود، بنابراين هرگاه در ميان درخواست كنندگان معجزه، گروه حقيقت جو و بى غرض باشند كه با ديدن اعجاز به سوى او گرايش پيدا كرده به او ايمان بياورند، در اين صورت موافقت با درخواست معجزه، بى اشكال خواهد بود; ولى اگر درخواست كنندگان، توده هاى لجوج و بازيگر باشند و مقصدى جز تفريح و سرگرمى به سان سرگرمى هاى مرتاضان نداشته باشند در اين صورت ساحت مقدس پيامبر اسلام بالاتر از آن است كه با درخواست آنان موافقت نمايد.

قرآن در خود اين سوره آشكارا تصريح مى كند كه درخواست كنندگان معجزه لجوجند و هرگاه پيامبر به بزرگ ترين اعجاز هم دست بزند باز آنان ايمان نخواهند آورد و لجاجت و عناد خود را ادامه خواهند داد، آن جا كه مى فرمايد:

(وَلَوْ أَنَّ قُرْآناً سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الارْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوتى...).[١]

«هرگاه قرآن كوه ها را از بيخ بركند و زمين را قطعه قطعه كند و مردگان را زنده نمايد (باز آنان ايمان نخواهند آورد)».

اين آيه حاكى است كه گروه معترض در صدد هدايت و كشف حقيقت نبودند اگر بالاترين و عظيم ترين معجزه را هم با چشم مى ديدند باز ايمان نمى آوردند. آيا