قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٨٨ - ١ توسعه و گسترش زمين

١. اوست كه زمين را توسعه و گسترش داد.

٢. اوست كه در پهنه زمين، كوه ها و نهرها آفريد.

٣. اوست كه از همه نوع ميوه ها، جفت خلق كرد.

٤. اوست كه شب و روز را به دنبال هم قرار مى دهد.

اين آيات چهارگانه، نه تنها گواه بر وجود تدبير در جهان هستى است، بلكه حاكى از وحدانيت و يگانگى مدبر جهان نيز هست.[١] و براى توضيح بيشتر، هر يك از اين امور را جداگانه مورد بحث و بررسى قرار مى دهيم.

١. توسعه و گسترش زمين

طبق فرضيه جديد، سه هزار ميليون سال پيش، خورشيد و ستاره ديگرى سطح يكديگر را خراش داده يا از پهلوى هم با سرعت هزاران كيلومتر در ثانيه رد شده اند و انفجارى در آنها رخ داده است. اين تصادف در حالت تاريكى رخ نداده است، بلكه با شعله نورانى همراه بوده است و در نتيجه اين تصادف، زهره، زمين، مريخ و سيارات ديگر پديد آمده و در يكى، واحتمالاً در سه تا، از آنها زندگى نيز پيدا شده است.[٢] مباحث مربوط به زمين زياد است و درباره آنها در كتاب هاى مربوط به زمين شناسى و هيأت و نجوم به طور مشروح بحث شده است[٣]; امّا آن

---

[١] در فلسفه الهى ثابت شده است كه وجود نظم و نفوذ تدبير در سرتاسر خلقت، حاكى از حكومت اراده و خواست واحدى بر جهان آفرينش است. قرآن مجيد نه تنها به اين برهان اشاره نموده، بلكه مبتكر و پايه گذار اين دليل نيز هست چنان كه مى فرمايد: (لَوْ كَانَ فِيهِما آلِهَةٌ إِلاّ اللّهُ لَفَسَدَتا...); «اگر در زمين و آسمان ها خدايانى بودند، نظام آفرينش به هم خورده فساد و هرج و مرج حكومت مى كرد». انبياء(٢١) آيه ٢٢. توضيح اين قسمت را در كتاب هاى عقايد بخوانيد. [٢] نجوم براى همه، ص ٢٥، ٤٢. [٣] ر.ك: زمين و سرگذشت آن; نجوم بى تلسكوپ; هيئت فلاماريون.