قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٧٤ - ب) تسخير ماه

كه نوك هاى آن در اواخر ماه به سمت غرب مى باشد. به اين ترتيب مى توان از شكل ماه (با اين تغييرات تدريجى) به عنوان يك «روز شمار» استفاده كرد و با دقت مى توان روزهاى ماه را دقيقاً يا لااقل به طور تقريب از شكل ماه به دست آورد».[١]

از اين نظر مى توان گفت بشر به ماه و سال قمرى جلوتر از سال و ماه شمسى توجه پيدا كرده و دومى زاييده تمدن است و بشر پس از پيدايش نجوم و رصدخانه، به آنها دست يافته است.

٢. سمت نما و چراغ شب. درست است كه ماه در حركت انتقالى خود به دور زمين مانند سيارات و ثوابت ديگر، از سمت مغرب به مشرق متوجه مى گردد، ولى بر اثر حركت وضعى زمين، آن چه حس مى كنيم اين است كه ماه از سمت مشرق طلوع و در مغرب غروب مى نمايد. بنابراين طلوع و غروب ماه مى تواند سمت نماى كامل و براى گروهى راهنما باشد.

اين نه تنها خصيصه ماه است، بلكه نوع ستارگان داراى چنين خصيصه اى اند، چنان كه مى فرمايد:

(وَعَلامات وَبِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ).[٢]

«با علايم و ستارگان پى به مقصد مى برند».

گذشته از اين كه چهره نورانى ماه در شب ها، خيال پرور و شاعرانه و براى گروهى الهام بخش است، ماه با نور ملايم و كم رنگ خود، ساليان درازى است به جامعه بشرى خدمت كرده، سطح زمين را شب ها روشن مى سازد. با اين كه بشر با استخراج نفت و گاز، و تسخير نيروى برق، از نياز خود به نور ماه در شب ها كاسته است، ولى در سفرهاى طولانى، مانند مسافرت هاى دريايى و جهانگردى، ماه