قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٧٢ - ب) تسخير ماه

و در آيه ديگر مى فرمايد:

(...وَجَعَلَ فِيهَا سِراجاً َقَمَراً مُنِيراً...).[١]

«خدايى كه در آسمان ها چراغ روشن و ماه نورافشان آفريد».

هنگامى كه دانشمندان نخستين بار با تلسكوپ ماه را تماشا كردند; دشت هاى آن را دريايى پنداشتند و به آنها نام هايى دادند، در صورتى كه در ماه ما جز سنگ چيز ديدنى ديگرى وجود ندارد. ماه نيز مانند زمين، شب و روز دارد، ولى طول هر يك از روز و شب آن نزديك دو هفته زمين است. وزن هر كس در ماه، يك ششم وزن او در زمين است. مثلاً موجود ٤٢كيلوگرمى در زمين ، در ماه ٧كيلوگرم وزن دارد.

اكنون در اين جا به برخى از آثار بارز ماه در زندگى بشر اشاره مى نماييم:

١. تاريخى صد در صد طبيعى و عمومى. مى دانيم كه شكل ماه از شبى به شب ديگر تغيير مى كند; يك شب به شكل هلال باريكى است و آن شب، اوّل ماه است; چند شب بعد نيمى از قرص ماه (تربيع اوّل) روشن ديده مى شود، حدود يك هفته پس از آن ماه تمام است و به شكل دايره تمام روشن ديده مى شود; اين ماه را «بدر» يا ماه شب چهارده مى نامند، پس از آن، شب به شب، كوچك تر مى شود تا دوباره به صورت نيم ماه (تربيع آخر) درآيد آن گاه باز هم باريك تر مى شود و در مدت يك يا دو شب اصلاً ديده نمى شود پس از آن بار ديگر ماه نو يا هلال پديدار مى گردد. البته ماه واقعاً تغيير شكل نمى دهد.[٢] بلكه سمتى كه رو به خورشيد است

---

[١] فرقان (٢٥) آيه ٦١. [٢] فرهنگنامه، ماده «ماه»، ص ١٢٩٧. قرآن براى توجه دادن مردم به مظاهر قدرت الهى، اختلاف وضع ماه را چنين بيان مى فرمايد: (وَالْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ حَتّى عادَ كَالْعُرجُونِ الْقَدِيمِ); «براى سير ماه منزل هايى قرار داديم و ماه پس از طى آن منازل، به صورت شاخه لاغر خشك (هلال) در مى آيد» ـ يس (٣٦) آيه ٣٩.