قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٦٨ - قرآن داور ميان حق و باطل

حق و باطل و آن چه را آورده است جز حق چيز ديگرى نيست. بنابراين شايسته است كه از اين پيروى كنيد و در جاى ديگر اين حقيقت را نيز بازگو نموده و مى فرمايد:

(وَأَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ).

«كتاب ها[١]يى را همراه پيامبران فرستاد تا در ميان مردم در مورد مسائل اختلافى داورى كنند».

در جاى ديگر درباره خصوص قرآن مى فرمايد:

(إِنَّا أَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لَيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَا أَرَاكَ اللّهُ).[٢]

«ما قرآن را با استوارى خاصى به تو نازل كرديم تا در ميان مردم با آن چه خدا به تو آموخته است داورى كنى».

اين قرآن داراى دو صفت است:

١. «حكماً»: حاكم و داور است.

٢. «عربياً»: به زبان عربى است كه زبان خود پيامبر و قوم وى كه يكى از گسترده ترين و زنده ترين زبان هاى جهان است.

آيين اسلام اگر چه آيين جهانى است، ولى كتاب آسمانى آن بايد به زبانى از زبان هاى دنيا باشد چه بهتر كه به زبان خود پيامبر و منطقه اى كه پيامبر از آن جا برخاسته است باشد; زيرا هر پيامبرى هر چند دعوت او وسيع تر و جهانى تر باشد نخست بايد قوم خود را، كه او را خوب مى شناسند، رهبرى كند; زيرا تا دعوت او