قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٤٧ - ايمان اجبارى بيهوده است

(وَلَو أَنَّنَا نَزَّلْنَا إِلَيْهِمُ الْمَلائِكَةَ وَكَلَّمَهُمُ الْمَوتى وَحَشَرْنَا عَلَيْهِمْ كُلَّ شَىء قُبُلاً مَا كَانُوا لِيُؤْمِنُوا...).[١]

«هرگاه فرشتگان را بر آنان نازل كنيم و مردگان با آنان سخن بگويند هرگز ايمان نمى آورند».

ايمان اجبارى بيهوده است

گاهى تصور مى شود چرا خداوند در روح و روان مردم جهان ، كه قلوب همگى در قبضه قدرت اوست، انقلابى پديد نمى آورد، تا همه مردم را از پليدى شرك پاك سازد و در صف خداپرستان قرار گيرند; ولى ناگفته پيداست انديشه مزبور بسييار خام و نابه جاست; زيرا هدف از ايمان، تكامل همه جانبه است و ايمانى مى تواند موجب تكامل گردد، كه انسان آن را با آزادى به دست آورد و ايمان قهرى و غير اختيارى نمى تواند مايه تكامل انسان شود، چنان كه ترك گناه(در صورتى مى تواند مايه افتخار و نشانه خويشتن دارى انسان گردد كه انسان) با داشتن همه نوع تمكن، آن را با آزادى ترك كند، ولى هرگاه نفس سركشى از نداشتن وسيله، افسرده و خاموش گردد، افتخارى محسوب نمى شود، از اين جهت قرآن به اين حقيقت در آيه مورد بحث اشاره نموده و مى فرمايد:

(بَلْ لِلّهِ الأَمْرُ جَميعاً أَفَلَمْ يَايْئَسِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ لَوْ يَشَاءُ اللّهُ لَهَدَى النّاسَ جَميعاً).

«آيا افراد با ايمان نمى دانند كه اگر خدا بخواهد همه مردم ايمان مى آورند؟(ولى هرگز چنين كارى انجام نمى دهد; زيرا نشانه كمال و عظمت روح انسان نيست)».