قرآن و اسرا آفرينش(تفسير سوره رعد) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٣٣ - مردم لجوج و ماجراجو

اين خصيصه مخصوص عناصر عهد رسالت نيست و همان طور كه گفته شد در ميان همه اقوام و ملل، گروه مغرض ماجراجو پيدا مى شوند كه بر اثر كوتاهى نظر و كمى رشد، موضوعات را جدى نمى گيرند. قرآن نمونه هايى از اين طبقه را يادآور مى شود آن جا كه پيامبرشان به آنها چنين خطاب مى كند:

(قَالَ يا قَومِ لِمَ تَسْتَعْجِلُونَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ لَوْلا تَسْتَغْفِرُونَ اللّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ...).[١]

(«صالح) به قوم خود گفت: چرا به بدى (عذاب) پيش از نيكى شتاب مى كنيد! چرا براى خويش از خداوند آمرزش نمى طلبيد شايد مورد ترحم وآمرزش او قرار گيريد!».

خواستاران نزول عذاب لازم بود به دو مطلب توجه نمايند:

١. هدف از اعزام پيامبران، راهنمايى مردم است و اگر هم براى اثبات نبوت معجزه اى بياورند بايد اعجاز آنها موجب هدايت آنان گردد، نه نابودى آنان و اگر مردم در مقام معجزه خواهى، خواستار عذاب گردند كه به قيمت نابودى آنان تمام شود، در اين موقع پيامبران به هدفى كه براى آن اعزام و برانگيخته شده اند نرسيده اند و به اصطلاح نقضِ غرض مى گردد.

از اين نظر يكى از شرايط اعجاز اين است كه موجب هدايت مردم گردد نه موجب نابودى آنها و اگر پيامبران به چنين درخواست هاى غير منطقى، پاسخ مثبت نداده اند به همين دليل است كه بيان گرديد.

٢. آنان با مراجعه به تاريخ اقوام پيشين، بايد متوجه شوند نابود ساختن آنان كارى است آسان و همان خدايى كه با قدرت غيبى خود، اقوام پيشين را نابود ساخت مى تواند در يك چشم به هم زدن مقدمات نابودى آنان را نيز فراهم سازد.