يا ايُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذى خَلَقَكُمْ وَالَّذينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ الَّذى جَعَلَ لَكُمُ الْارْضَ فِراشاً وَالسَّماءَ بِنآءً وَّ انْزَلَ مِنَ السَّمآءِ مآءً فَاخْرَجَ بِهِ مِنَ الَّثمَراتِ رِزْقاً لَّكُمْ فَلا تَجْعَلُوا لِلّهِ انْداداً وَ انْتُمْ تَعْلَمُونَ «١» اى مردم! خدايتان را بپرستيد كه شما و پيشينيانتان را آفريده است. باشد كه به راه تقوا درآييد؛ هم او كه زمين را زير پايتان گسترده و آسمان را بر فرازتان ساخته و از آسمان، آب فرستاده و به‌وسيله آن ميوه‌هايى بيرون آورده تا روزى شما باشد، ديگر براى خدا همطرازانى قرار ندهيد در حالى كه آگاهيد.
پرستش و نيايش اگر به قصد برآوردن نياز باشد، تنها شايسته خداست؛ چون فقط اوست كه مى‌تواند نيازها را برآورده سازد:
قُلْ انَدْعُوا مِنْ دُونِ اللّهِ ما لا يَنْفَعُنا وَ لا يَضُرُّنا ... «٢» بگو: آيا به جاى خدا چيزى را نيايش كنيم كه براى ما نه سودى دارد و نه زيانى؟! اگر پرستش، عبارت از شيفتگى و شيدايى موجودى ناقص در برابر جلال و كمال و جمال موجودى كامل باشد، باز هم مخصوص خداست؛ چون تنها اوست كه شايسته چنين شيفتگى و شيدايى است.
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ انْدادًا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَالَّذينَ آمَنُوا اشَدُّ حُبًّا لِلّهِ ... «٣» گروهى از مردم، موجوداتى ديگر را همطراز خدا مى‌شمرند و به آنها چون خدا، دوستى مى‌ورزند، ولى مردم با ايمان خدا را بسى بيشتر دوست مى‌دارند بنابراين، ستايش و پرستش و نيايش، تنها شايسته خداست: