برخى ديگر نقش پيامبران را در گذشته مثبت دانسته‌اند امّا معتقدند كه علم بشر جايگزين مذهب شده و تكامل شعور اجتماعى بشر، موجب بى‌نيازى او از تعليمات انبياست. «١» ولى حقيقت اين است كه پيامبران پيوسته نقش مثبت داشته‌اند زيرا سراسر زندگى آنان در مبارزه با استبدادها و درگيرى با مظاهر طغيان سپرى شده است. قرآن به پا داشتن عدالت و از بين رفتن ظلم و نابرابرى را، يكى از اهداف بعثت انبيا ذكر مى‌كند «٢» و در داستانهاى خود، درگيريهاى پيامبران را با مظاهر استبداد و زور، مكرّر يادآورى مى‌كند.
وَ ما ارْسَلْنا فى قَرْيَةٍ مِنْ نَذيرٍ الَّا قالَ مُتْرَفُوها انَّا بِما ارْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ «٣» در هيچ قريه‌اى بيم‌دهنده‌اى نفرستاديم جز اين كه عياشها و خوشگذرانهاى آن گفتند: ما به مكتب و آيين شما كافريم.
هميشه عده‌اى از محرومان جامعه به انبيا ايمان مى‌آوردند و آنان را در مبارزه با سردمداران كفر و فساد يارى مى‌كردند.
سفارش على (ع) به فرزندانش گواه ديگر آن است:
كُونا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً. «٤» (خطاب به امام حسن و امام حسين (ع)) دشمن ستمگر و ياور ستمديده باشيد.
پس بايد گفت پيامبران نقش كاملا مثبتى در تكامل جامعه‌هاى بشرى داشته و مذهب هميشه پشتوانه محكم ارزشهاى اخلاقى و اجتماعى بوده است و اين نقش مثبت در گذشته و حال بوده و در آينده نيز خواهد بود؛ زيرا جامعه انسانى هميشه براى تكامل خود، به دين و تعليمات انبيا نياز دارد. «٥»