مبانى انديشه اسلامى(1) - ابراهیم زاده، عبدالله؛ سبحانی، سعید - الصفحة ٢٤٩
همچنين، در آيات ديگر، خداى متعال، پس از آن كه متذكر مىشود كه در روز قيامت نه از پاداش كسى كاسته مىشود و نه به كيفر كسى افزوده مىگردد، بلكه جز به آنچه عمل كردهاند، جزا داده نمىشوند، «١» مىفرمايد:
انَّ اصْحابَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فى شُغُلٍ فاكِهُونَ هُمْ وَ ازْواجُهُمْ فى ظِلالٍ عَلَى الْارائِكِ مُتَّكِئُونَ لَهُمْ فيها فاكِهَةٌ وَ لَهُمْ ما يَدَّعُونَ سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحيمٍ «٢» بهشتيان، امروز به نعمتهاى خدا مشغول و مسرورند. آنان و همسرانشان در سايهها [ى قصرها و درختان بهشتى] بر تختها تكيه مىزنند. براى آنان در بهشت [هرگونه] ميوه هست و هر چه بخواهند. از سوى پروردگار مهربان [به آنان] سلام گفته مىشود.
چنان كه ملاحظه مىشود، اين آيات، بهشتيان را غرق در نعمتهاى مادّى و معنوى معرفى مىكند و دستهاى از لذتهاى مادّى و معنوى را برمىشمرد. امّا مهمتر و لذتبخشتر از همه، نعمت معنوى است كه در آيه آخر، به آن اشاره شده است، و آن، همان سلام و تحيّت خداى رحيم است كه سرشار از محبّت است؛ ندايى است كه بهشتيان را غرق در معنويت و سرور مىكند و چه لذّتى بالاتر از آن! و اينك به بخش ديگرى از لذتهاى معنوى اشاره مىشود:
- بهشتيان، با قلبى پاك و دور از هرگونه كدورت زندگى مىكنند. قرآن مىفرمايد:
وَ نَزَعْنا ما فى صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ «٣» آنچه در دلها از كينه و حسد دارند، برمىكَنيم [تا در صفا و صميميّت با هم زندگى كنند].
- داراى نفس مطمئنّه هستند:
يا ايَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعى الى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلى فى عِبادى وَادْخُلى جَنَّتى «٤»