مبانى انديشه اسلامى(1) - ابراهیم زاده، عبدالله؛ سبحانی، سعید - الصفحة ٢١٠
نخورده و همواره بر محور حق ثابت قدم بودهاند و اينان كسانىاند كه در آن روز غم و اندوهى ندارند و اوضاع قيامت آنان را اندوهناك نمىكند، بلكه فرشتگان الهى به استقبالشان مىشتابند و بدانان مىگويند: «اين همان روزى است كه به شما وعده داده شده بود.
مبانى انديشه اسلامى(١) ٢١٦ الف - داستان ابى بن خلف:
ص : ٢١٦ » اينك، پس از عمرى تلاش، و شكيبايى و پس از لحظهشمارىها، روز موعود فرا رسيده است و مىتوانند فارغ از محروميتها و محدوديتها، در جوار رحمت الهى به نعمت لقاى معبود خويش در بهشت رضوان نايل آيند. از شادى و شعف، سيمايشان برافروخته مىگردد و از نتيجه كوشش و تلاش خود در دنيا، راضىاند و به مقامهاى عالى راه مىيابند:
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ لِسَعْيِها راضِيَةٌ فِى جَنَّةٍ عالِيَةٍ «١» چهرههايى در آن روز شاداب و باطراوتند و از سعى و تلاش خود خشنودند، در بهشتى عالى جاى دارند.
اما گروه ديگر، رخسارشان در هم شكسته و ذلت بار است و در رنج و مشقت خواهندبود:
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خاشِعَةٌ عامِلَةٌ ناصِبَةٌ «٢» چهرههايى در آن روز خاشع و ذلت بارند، آنها كه پيوسته عمل كرده و خسته شدهاند (و نتيجهاى عايدشان نشده است).
اين گروه كه از دنيا جز روى گردانى از حق، عناد، نفاق، گمراهى و ستم توشهاى براى خود نياوردهاند، چهرههايى سياه و پوشيده از اندوه و خوارى دارند.
آنگاه كه فرياد سهمگين قيامت برآيد، انسان از برادر و پدر و مادر و زن و فرزندش مىگريزد؛ روزى كه هر كسى گرفتار كار خويش است. چهرههايى در آن روز درخشان و فرحناك است و چهرههايى، گرد اندوه و خاك مذلّت، آنها را پوشانيده است. اينان، كافران و گناهكارانند: