٢- برترى طلبى:
گروهى كه مى‌خواستند هميشه در جامعه برتر از ديگران باشند، اين روحيه آنان مانع از پذيرفتن دعوت انبيا مى‌شد؛ چون اگر رسالت انبيا را مى‌پذيرفتند، آن برترى بر ايشان محفوظ نبود.
فَاسْتَكْبَرُوا وَ كانُوا قَوْماً عالينَ «١» پس آل فرعون كبر ورزيدند و آنان قومى بودند كه برترى مى‌خواستند.
وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها انْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوّاً «٢» فرعونيان به نبوت موسى يقين كردند ولى آن را انكار كردند به جهت ستمگرى و برترى‌طلبى.
٣- مجرم بودن:
قرآن مى‌فرمايد: خداوند در روز قيامت به عده‌اى از اهل عذاب چنين خطاب مى‌كند:
افَلَمْ تَكُنْ آياتى‌ تُتْلى‌ عَلَيْكُمْ فَاسْتَكْبَرْتُمْ وَ كُنْتُمْ قَوْماً مُجْرِمينَ «٣» آيا چنين نبود كه آيات من بر شما تلاوت مى‌شد، پس كبر مى‌ورزيديد و قوم گنهكار و مجرمى بوديد.
كسانى كه عادت به گناه بكنند، ملكاتى رذيله در نفس پيدا مى‌كنند كه مانع پذيرفتن حق مى‌گردد.
وَ ما يُكَذ مبانى انديشه اسلامى(١) ١٦٤ پرسش ص : ١٦٤ ِّبُ بِهِ الّا كُلُّ مُعْتَدٍ اثيمٍ «٤» روز قيامت را تكذيب نمى‌كند، جز كسى كه تجاوز گر و گنهكار است.