نعمت‌دهنده و مبدأ و مرجع وجود ماست. ما، در هر حال و هر لحظه، به او وابسته‌ايم.
اين وابستگى وجودى انسان به خداى متعال، اهميت شناخت حق تعالى را براى انسان آشكار مى‌سازد.
ارزش شناخت خدا ميزان ارزش هر شناختى، به قدر ارزش موضوع آن است؛ يعنى شناخت موضوعات ناچيز از ارزشى اندك و شناخت موضوعات مهم، از ارزش بسيار برخوردار است. از اين رو، چون موضوع خداشناسى، والاترين و شريف‌ترين موضوع است و هيچ موضوعى را با آن نمى‌توان مقايسه كرد، پس خداشناسى نيز باارزش‌ترين گونه شناخت است؛ چنان كه امام على (ع) مى‌فرمايد:
مَعْرِفَةُ اللَّهِ سُبْحانَهُ اعْلَى الْمَعارِفِ. «١» شناخت خداوند سبحان بالاترين شناختهاست.
در حديثى ديگر، معصوم (ع)، با فضيلت‌ترين انسانها را كسى مى‌داند كه از شناختى بيشتر نسبت به خدا برخوردار باشد:
بَعْضُكُمْ اكْثَرُ صَلاةً مِنْ بَعْضٍ وَ بَعْضُكُمْ اكْثَرُ حَجّاً مِنْ بَعْضٍ وَ بَعْضُكُمْ اكْثَرُ صَدَقَةً مِنْ بَعْضٍ وَ بَعْضُكُمْ اكْثَرُ صِياماً مِنْ بَعْضٍ وَ افْضَلُكُمْ افْضَلُكُمْ مَعْرِفَةً. «٢» برخى از شما نماز را و برخى حج و برخى صدقه و برخى روزه را از ديگران بيشتر به‌جا مى‌آوريد، امّا ارزشمندترين شما، كسى است كه از شناختى ارزشمندتر برخوردار باشد.
درباره شناخت خداوند، در آيات و روايات بسيار سخن رفته است كه در اين جا به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم: