مبانى انديشه اسلامى(1) - ابراهیم زاده، عبدالله؛ سبحانی، سعید - الصفحة ٢٠٩
برزخ درمىآيند. «١» از اين رو، بايد نخست «صيحهاى» پديد آيد كه بساط جهان و جهانيان را برچيند و اهل دنيا از دنيا بيرون روند و به عالم برزخ درآيند.
پس از صيحهاى، كه دنيا و اهل دنيا را در هم مىپيچد، بار ديگر در صور دميده مىشود و قيامت بر پا مىگردد و مردم برانگيخته مىشوند. از اين رو، آن را نفخه احياء و زنده كردن ناميدهاند.
وَ نُفِخَ فِى الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِى السَّمواتِ وَ مَنْ فِى الْارْضِ الّا مَنْ شاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فيهِ اخْرى فَاذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُروُنَ «٢» و در صور دميده شود. پس هر كس در زمين و آسمانهاست، جز آنان كه خدا بخواهد، يكسره مدهوش و مرده شوند. سپس، بار ديگر در صور دميده شود و ناگهان همگى برخيزند در حالى كه به صحنه محشر مىنگرند.
مردم در صحنه محشر در روز قيامت تمامى مردمان به قدرت پروردگار از دل خاك بيرون مىآيند. اين خلقت، بر خلاف خلقت آغازين كه تدريجى بوده است، آفرينشى يكباره است:
قُلْ انَّ الْاوَّلينَ وَ الْاخِرينَ لَمجْمُوعُونَ الى ميقاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ «٣» بگو: همه پيشينيان و پسينيان در وعدهگاه روزى معيّن گرد مىآيند.
همه انسانها در ميقات و روز معيّن زنده مىشوند و در عرصه محشر و صحنه قيامت، در كام اضطرابها و انقلابهاى عظيم رستاخيز قرار مىگيرند. در آن روز، گروهى از شادمانى رخسارشان برافروخته و نورانى است. اينان كسانىاند كه در دنيا با انديشه و باورى راستين، عمرى را به اطاعت حق سپرى كرده و فريب ظواهر و لذات زودگذر را