انَّ الدُّنْيا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكافِرِ وَالْمَوْتُ جِسْرُ هؤُلاءِ الى جَنَّاتِهِمْ وَ جِسْرُ هؤُلاءِ الى جَحيمِهِمْ. «١» دنيا، زندان مؤمن و بهشت كافر است و مرگ براى مؤمنان پلى براى رسيدن به بهشت و براى كافران پلى به‌سوى دوزخ است.
مبانى انديشه اسلامى(١) ١٩٠ معصومين و آرزوى مرگ ص : ١٩٠ دكتر كارل، دانشمند فرانسوى، مى‌گويد:
پاسخ مذهب به اضطراب بشريّت در برابر راز مرگ بسيار ارضا كننده‌تر از پاسخ علم است؛ مذهب به انسان پاسخى مى‌دهد كه قلبش مى‌خواهد. «٢» كافر، مرگ را به معناى فنا و نابودى مى‌داند، با اين كه دليلى بر انكار معاد ندارد و نمونه‌هاى حيات دوباره را در طبيعت مى‌بيند. قرآن درباره آنان مى‌فرمايد:
و منكران معاد گفتند: «زندگى نيست جز همين زندگى دنيايى ما، كه مى‌ميريم و زنده مى‌شويم و نابود نمى‌كند ما را مگر روزگار.» درحالى كه به گفته خود يقين ندارند، [بلكه‌] تنها وهم و پندارى است كه دارند. «٣»